کل یوم عاشورا

 

همه ما این کلام ثقیل را شنیده ایم که" کل یوم عاشورا و کل ارض کربلاء"

مستفاد از این کلام این است که هر عصر و روزگاری دارای یزید و یزیدیان بوده و هر لحظه و زمانی در حال گرویدن به سمت یزید یا امام حسین هستیم. حال جریان این کلام در چه حوزه ای میتواند باشد؟! آیا جز در جامعه اسلامی؟ کفار و ملحد که وضعش روشن بوده و تمثیل آن به عاشورا به دور از حکم عقل است؛ چرا که عاشورا و کربلا و امتحان و ابتلاء مخصوص جهان اسلام و مسلمین است ولاغیر، زیرا خداوند آنها را به حال خود رها کرده است.

پس باید در جامعه خود به دنبال شناخت حسین(ع) زمان و یزید( علیه اللعنه) زمان باشیم و از خداوند و معصومین علیهم السلام طلب یاری کنیم تا در شناخت آنها عاجز و قاصر نباشیم اگر مقصر نبودیم!

حسین زمان( حفظه الله) کیست و کجاست؟

یزید( علیه اللعنه) زمان کیست و کجاست؟

 

 

سفر بی توشه

 

امیرالمومنین علي (ع):

آه من قله الزاد و طول الطريق و بعد

السفر و عظيم المورد

آه از كمي توشه ( عبادت ) و درازي راه و دوري سفر ( آخرت ) و سختي ورودگاه ( قبر و برزخ و قيامت ) .

                                                                                                  (نهج البلاغه / حكمت 74 )

 

یک ادعا

میخواهم یک ادعایی را مطرح کنم که چندان از پشتوانه استدلالی برخوردار نبوده و امری ذوقی به نظر می رسد که البته با برخی شواهد، صحت آن مورد تصدیق قرار می گیرد و آن ادعا اینکه:

 

کسانی که خود را در محضر خدا می بینند و دارای حس حضور هستند دارای حافظه ای گیرا و قدرت حلاجی بالا و استنباط های متین می باشند.این امر بالاستقلال موضوعیت داشته و فارغ از استعدادهای شخصی افراد است.

شاهد من بر این ادعا، کشفیاتی است که سر نماز و هنگام اقامه نماز به انسان دست می دهد؛ چرا که موقع نماز افکاری به ذهن آدم خطور می کند که در غیر آن به ذهن نمی رسد، به طوری که این امر موجب رواج این اصطلاح شده که" مردم گمشده خود را در نماز می یابند".

آری بعید نیست که انسان قائم به نیت عبادت و  حاضر به محضر الهی دارای قوایی گردد که غافلان از حضور، محروم از آنند.

شاهدی دیگر بر این ادعا، جولان فکری عمیق و لطیف فقهای سلیم النفس مثل شیخ اعظم و میرزای نائینی و حائری و خوئی و وحید و....می باشد؛ چرا که یک سو و یک جهت و در واقع یکدل شدن انسان چنین برکاتی هم خواهد داشت.